Review: Nero & Seneca

Titel: Nero & Seneca (de despoot en de denker)
Auteur: Anton van Hooff
Aantal pagina’s: 243
Editie:
Hardcover, ISBN: 9789026322839
Uitgever:
Ambo|Anthos
Rating:
2/5

nero-seneca‘Wreed Romeins keizer (4 letters)’. Zo kennen we Nero uit de kruiswoordraadsels. Hij dankt die slechte naam aan zijn brute vervolging van christenen, de liquidatie van senatoren, de moord op zijn moeder Agrippina en andere tirannieke daden. Het bekendste slachtoffer van Nero’s terreur was Seneca, die carrière had gemaakt als redenaar, literator en filosoof, en belast was geweest met Nero’s opvoeding.

Lange tijd praatte Seneca Nero’s wandaden goed. Pas toen de jonge keizer hem opdroeg zichzelf te doden, nam hij volledig afstand van de despoot. Seneca maakte van zijn levenseinde een heropvoering van Socrates’ dood en werd het Romeinse icoon van filosofisch martelaarschap. Enkele jaren later sloeg Nero de hand aan zichzelf. Zijn zelfdoding gold als het verdiende ellendige einde van een tiran.

In Nero & Seneca schetst Anton van Hooff prachtig hoe de leven van de keizer en de filosoof eerst nauw met elkaar verbonden waren maar gaandeweg verder van elkaar verwijderd raakten. Het roept de vergelijking op met latere terreurregimes waarin intellectuelen voor de gewetensvraag kwamen te staan hoever ze moesten meegaan met hun tirannieke heerser.

Dit boek moest ik voor school lezen. Want tja, als geschiedenisstudent wordt toch van me verwacht dat ik af en toe geschiedenisboeken lees…

Zoals je kunt zien aan de rating vond ik dit geen goed boek. Niet ineens zo zeer omdat het een saai onderwerp was maar meer om de schrijfwijze. Ik vond de schrijfstijl van van Hooff erg lastig om te lezen en ik kon me dan ook moeilijk langer dan een paar bladzijden concentreren.

Het is dat Anton van Hooff een gastcollege kwam geven, en over dit boek een tentamenvraag kwam, anders had ik hem denk ik niet uitgelezen.

Ik vond dat van Hooff onnodig veel vergelijking maakt met andere, meer moderne terreurregimes. Vooral de Sovjet-Unie is hier geliefd. Voor mij werkte dit erg afleidend en deed het soms afbreuk aan het verhaal.

Ook las het boek alsof het een eeuwig durende inleiding was, er zat weinig tempo in. Dit alles zorgde ervoor dat ik echt maar 3/4 bladzijden per dag las, daarna kwam niks meer binnen.

Wat ik soms ook vervelend vond was dat van Hooff erg vaak Latijnse woorden gebruikt. Op zich logisch natuurlijk aangezien het over een Romeinse keizer gaat. Maar dit las voor mij niet makkelijk en maakte het geheel voor mij erg onduidelijk.

Daarnaast valt van Hooff ook vaak terug op toneelstukken of stukken tekst geschreven door onder andere Seneca, ook dit werkte op mij vaak niet verhelderend maar juist averechts!

Pas na het college van Anton van Hooff werd mij echt duidelijk waar het in dit boek om ging en viel het kwartje.

Ik denk dat er interessantere boeken te vinden zijn over het Romeinse keizerrijk en vind dit boek dan ook geen aanrader voor dit onderwerp.

Dikke kus,

Demi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *